ഒരു രാത്രിയുടെ പ്രതിഫലം

രചന: മുരളി.ആർ.

പതിവിലും നേരത്തെ തന്നെ ഞാൻ ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ എത്തി. ചുമ്മ കണ്ണോടിച്ചൊന്ന് നോക്കി, അവിടെങ്ങും ആരെയും തന്നെ കണ്ടില്ല. ഇന്നിനി വീട്ടിലേക്ക് പോയേക്കമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
ഒരു രാത്രിയുടെ കൂലി കിട്ടി, അത് മതി. അടുത്ത ആളെ നോക്കി ഞാൻ നിൽക്കുന്നില്ല, വേഗം വീട്ടിലേക്ക് പോണം. ചെറിയ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. ഞാൻ അവിടെയുള്ള ഇരിപ്പിടത്തിൽ പോയി ഇരുന്നു. അപ്പോൾ അതാ, എവിടെ നിന്നോ ഒര് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു. എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ആ കരച്ചിൽ ആയിരുന്നു. ഞാൻ ആ ശബ്‌ദത്തിനു പുറകെ പോയി. കുറച്ച് അകലെ ഒരു പെണ്ണ് നിൽക്കുന്നു, അവളുടെ തോളിൽ ഒര് കൈക്കുഞ്ഞും ഉണ്ട്. ഈ രാത്രിയിൽ ആരാണ് ഈ ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ കൈക്കുഞ്ഞുമായി നിൽക്കുന്നത്..? എന്റെ മനസ്സിൽ സംശയം നിഴലിച്ചു. ഞാൻ അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് ചെന്നു ചോദിച്ചു.

“എന്താ കുഞ്ഞ് കരയുന്നത്..? ”

“അവൾക്ക് പനിയ ചേച്ചി..! ”

ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിന്റെ പുറത്തൊന്ന് തൊട്ടു നോക്കി. ഭയങ്കരമായ ചൂട് അനുഭവപെട്ടു.

“ഒരുപാട് ചൂട് ഉണ്ടല്ലോ മോളേ.. കുഞ്ഞിന്..! ”

മറുപടി പറയാതെ ആ പെണ്ണ് എങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു തുടങ്ങി. എനിക്ക് അത് കണ്ട് നില്കാൻ ആയില്ല.

“എന്താ മോളേ നീയും കരയുന്നത്..?
നീയെന്താ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്..? നിന്റെ കെട്ടിയോൻ എവിടെ..?”

കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഏട്ടനെ ഇതുവരെ കണ്ടില്ല. ഞാൻ ഒരുപാട് വട്ടം ഫോണിൽ വിളിച്ചിട്ട് ഫോൺ പോലും എടുക്കുന്നില്ല. കൊച്ചിനാണേൽ തീരെ വയ്യാ ചേച്ചി. എനിക്ക് ആണേൽ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകേണ്ട വഴിയും അറിയില്ല. ”

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അലിവ് തോന്നി. എന്തെന്നാൽ,, ഒരിക്കൽ ഞാനും ഇതേ ബസ്റ്റാന്റിൽ ഇതുപോലെ ഒറ്റപെട്ടു നിന്നിട്ടുള്ളതാണ്. ആരോരുമില്ലാതെ ഒരു അനാഥയായി. അന്നെന്നെ സഹായിക്കാൻ വന്നവർ എന്നിൽ കണ്ടത് എന്റെ പെൺശരീരത്തെ മാത്രമാണ്. പിന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതെല്ലാം വിശപ്പിന് വേണ്ടിയുള്ള വിലപേശൽ മാത്രം ആയിരുന്നു. എന്നെ പോലെ ആവരുത് ഇവളുടെ അവസ്ഥ.
ഈ പെണ്ണിനെ ഈ രാത്രി ഒറ്റക്ക് ഇവിടെ വിട്ടിട്ടു പോകുന്നത് ശരിയായി തോന്നുന്നില്ല എനിക്ക്. കുഞ്ഞിനെയും, ഇവളെയും ആശുപത്രിയിൽ ആക്കിയിട്ടു പോകാൻ തോന്നി. ഞാൻ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു.

“മോള് വാ.. ഞാൻ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടാകാം. ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ ഒറ്റക്ക് നില്കുന്നത് ശരിയല്ല. ”

ബാഗിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുട നിവർത്തി. അവരെയും കൂട്ടി ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ഞങ്ങൾ കുറച്ച് ദൂരം നടന്നതും ഒരു ഓട്ടോ വന്നു. ആ ഓട്ടോക്ക് ഞാൻ കൈകാട്ടി നിർത്തിച്ചു.
ഓട്ടോയിലേക്ക് ഞങ്ങൾ കേറിയിരുന്നു, എന്നിട്ട് ഞാൻ ഓട്ടോക്കാരനോട് പറഞ്ഞു.

” ഗവണ്മെന്റ് ആശുപത്രി വരെ പോണം, വേഗം.. ”

“ശരി.. ! ”

ഓട്ടോ വേഗത്തിൽ ആശുപത്രിയിലേക്ക് എടുത്തു. ഓട്ടോയിൽ ഇരുന്ന് ആ പെണ്ണ് ആരെയോ ഫോണിൽ വിളിക്കുന്നുണ്ട്, കൂടെ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിലും. ഓട്ടോ ആശുപത്രിക്ക് മുന്നിൽ എത്തിയതും ഓട്ടോയിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി.

“എത്രയായി..? ”

ഓട്ടോകാരൻ മിറ്ററിലേക്കു നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇരുന്നൂറ്റി അൻമ്പത് രൂപ..! ”

ഉടനെ ആ പെണ്ണ് എന്നോട് പറഞ്ഞു..

“ചേച്ചി.. എന്റെ കൈയിൽ പൈസയില്ല..”

ഞാൻ ആ പെണ്ണിനെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“മോളേ.. അതെനിക്ക് അറിയാം..കാശ് ഞാൻ കൊടുത്തോളം.. മോള് വിഷമിക്കണ്ട.. ”

ഓട്ടോകാരന്റെ കൈയിൽ രൂപ കൊടുത്തിട്ട് ഞങ്ങൾ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കേറി ചെന്നു. അവിടെ ഒര് നേഴ്സ് ഉറക്കം തുങ്ങി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ടതും ഉണർന്നു. ഞങ്ങൾ അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് പോയി.

” സിസ്റ്റർ..,
ഡോക്ടർ ഉണ്ടോ..? ”

“ഉണ്ട്..!,”

നേഴ്സ് ചീട്ട് എഴുതി തന്നു. ഞങ്ങൾ അതുമായി ഡോക്ടറുടെ മുറിയ്ക്ക് മുന്നിൽ ചെന്നു. ആ പെണ്ണ് കുഞ്ഞിനെയും തോളിൽ എടുത്ത് കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് കേറിച്ചെന്നു, ഞാൻ മുറിക്ക് പുറത്ത് ഇരുന്നു. അൽപനേരം കഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് ആ പെണ്ണ് പുറത്തേക്ക് വന്നു. എന്നിട്ടവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു.

“ചേച്ചി..
ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു, കുഞ്ഞിനെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യാൻ, കുറച്ച് മരുന്നും എഴുതി തന്നിട്ടുണ്ട്. ഈ മരുന്നുകൾ ഇവിടെ ഇല്ലത്രെ.. പുറത്തുനിന്നും വാങ്ങണം..എന്റെ കൈയിൽ ആണേൽ ഒര് പൈസ ഒന്നും ഇല്ല. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയില്ല ചേച്ചി..”

“മോള് സങ്കടപെടാതെ.. ഞാൻ ഉണ്ട് കൂടെ., ഏതായാലും ഇപ്പോ കുഞ്ഞിനെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യ്. ആ ചിട്ട് ഇങ്ങുതാ. ഞാൻ പോയി പുറത്ത് നിന്നും മരുന്ന് വാങ്ങി കൊണ്ട് വരാം.”

അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നും ഞാനാ ചീട്ട് വാങ്ങിയിട്ട് ആശുപത്രിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വഴിവിളക്കുകൾ തെളിയാത്ത റോഡിലൂടെ ഞാൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ഇരുണ്ട രാത്രികളെ എനിക്ക് സുപരിചിത മായതുകൊണ്ടാവണം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭയത്തിന്റെ മൂളൽ പോലും ഇല്ലാത്തത്. പച്ചയായ പെൺ ശരീരത്തെ തേടി എത്തുന്നവർക്ക്‌ അവളുടെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനോ, സത്യം മനസിലാക്കാനോ തയ്യാറാവില്ല. ഞാനും ഒരു പെണ്ണായി പോയി, എനിക്കും ഒര് മാതൃത്വം ഉണ്ട്.

കുറച്ച് അകലേക്ക്‌ മാറി ഒരു മെഡിക്കൽ ഷോപ്പ് ഉള്ളതായി ഞാൻ കണ്ടു. നടന്ന് ഞാൻ അതിന് മുന്നിൽ എത്തി, ഉറങ്ങി കിടന്ന കടക്കാരനെ വിളിച്ചുണർത്തി മരുന്ന് ചീട്ട് കൊടുത്തു. അയാൾ വേഗം തിരഞ്ഞുപിടിച്ചു മൂന്നാല് മരുന്നുകൾ എനിക്ക് നേരെ വച്ച് നീട്ടി, കൂടെ ബില്ലും..!

“എത്രയായി..? ”

“എഴുനൂറ്റി അൻമ്പത് രൂപ..”

പേഴ്സിൽ നിന്നും രൂപയെടുത്ത്‌ ഞാൻ അയാൾക്ക്‌ കൊടുത്തു. ആ മരുന്നുകളുമായി ഞാൻ വേഗം ആശുപത്രിയിലേക്ക് നടന്നു. ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയതും ആ കുഞ്ഞിനെയും, അമ്മയെയുമാണ് ആദ്യം ഞാൻ തിരഞ്ഞു നടന്നത് . പിന്നെ കുട്ടികളുടെ വാർഡിലേക്കാണ് ഞാൻ കേറി ചെന്നത്. ഭാഗ്യത്തിന് അവിടെ ഒരു മൂലയിൽ ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ കിടത്തിയിട്ട് ഉറങ്ങാതെ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ കരയുന്ന ആ പെണ്ണിനെ ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ ആ പെണ്ണിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് തോളിൽ കൈവച്ചു വിളിച്ചു.

“മോളേ..
കരയാതെ., കുഞ്ഞിന് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല..
സങ്കടപെടണ്ട..ഞാൻ മരുന്ന് വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ”

“ചേച്ചി..
എന്റെ അടുത്ത് ആരൂല്ല ചേച്ചിയല്ലാതെ സഹായത്തിന്, അതും ഈ അവസ്ഥയിൽ. എന്നെ ഒര് പരിചയവും ഇല്ലാത്ത ചേച്ചി എനിക്ക് വേണ്ടി ഈ രാത്രിയിൽ സഹായിക്കുന്നത് കാണുമ്പോ എനിക്ക് അറിയില്ല ഇതിനൊക്കെ ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രത്യുപകാരം ചെയ്യുമെന്ന്.. ”

” അതൊന്നും സാരമില്ല മോളേ..
നീ പറ, നിന്റെ പേര് എന്താ..? ”

“നിരഞ്ജന.. !
ചേച്ചിയുടെയോ..? ”

” സരയു..!
മോൾടെ ഭർത്താവിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചിട്ട് എന്തായി..? എടുത്തോ..? ”

” സ്വിച്ച് ഓഫാണ് ചേച്ചി.. വൈകുന്നേരം നേരത്തെ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞതാ ഏട്ടൻ.
ഒരുപക്ഷേ, മാസാവസാനമായകൊണ്ട്
ഏട്ടന് പണി ഒരുപാട് ഉണ്ടോന്ന് അറിയില്ല.
ഇപ്പോ ഏട്ടൻ കൂടെ ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. ഏട്ടൻ എവിടെയാണെന്നോ, എന്തെടുക്കുവാന്നോ ഒരു വിവരം ഇല്ല. ”

“നിരഞ്ജന വിഷമിക്കാതെ..മോൾടെ ഭർത്താവ് എവിടെ ആണേലും നാളെ വരും..ഈശ്വരൻ മോൾടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കാതെ ഇരിക്കില്ല. ഇപ്പോ തല്കാലം മോള് ഉറങ്ങിക്കോ.. ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ നോക്കിക്കോളാം.. ”

” പറ്റുന്നില്ല ചേച്ചി ഉറങ്ങാൻ..,
ഏട്ടനും കൂടെ ഇല്ല, കുഞ്ഞിന് ആണേൽ തീരെ വയ്യ , ഇതിന്റെ ഇടക്ക് ഞാൻ എങ്ങനെ സമാധാനമായി ഉറങ്ങും..?

“ഭർത്താവിന്റെ പേരെന്താ..?
എന്താ അയാൾക്ക്‌ ജോലി..? ”

“മുരളി..!
പെയിന്റിംഗ് പണിയ, കിട്ടുന്ന പണിക്ക് ഒക്കെ പോകും..”

“വീട്ടിൽ വേറെ ആരൂല്ലേ..?,
അച്ഛനോ, അമ്മയോ, മറ്റാരേലും..?”

” ആരുമില്ല ചേച്ചി.. ഞങ്ങൾ പ്രേമിച്ചു കല്യാണം കഴിച്ചതാ, അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആരും സമ്മതിച്ചില്ല കല്യാണത്തിന്..”

“ഓ.. ശരി.. മോള് ഉറങ്ങിക്കോ.. ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ നോക്കിക്കോളാം.. ”

ആ മെത്തയിൽ നിരഞ്ജനയെ കിടത്തിയിട് ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്നു. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു നേഴ്സ് വന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു.

“പുറത്ത് നിന്നും മരുന്നുകൾ വാങ്ങിയായിരുന്നോ..? ”

“വാങ്ങിയിരുന്നു.. ”

ഞാൻ കൊണ്ട് വന്ന മരുന്നുകൾ നോക്കിട്ട്, അവർ കുഞ്ഞിന് ഒരു ചെറിയ കുത്തിവെപ്പ് എടുത്തു. ചിണുങ്ങി കരയാൻ തുടങ്ങിയ കുഞ്ഞിനെ തോളിൽ എടുത്തോണ്ട് ആ വാർഡിലൂടെ നടന്നു. ഈ നിമിഷം ഞാനും ഒരമ്മയായ പോലെ തോന്നി തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും നിരഞ്ജന ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോയിരുന്നു. നേഴ്സ് എന്നോട് ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങൾ കുഞ്ഞിന്റെ ആരാണ്..? ”

“ഞാനോ.. ഞാൻ ആരുമല്ല..
രാത്രിയിൽ ബസ്റ്റാന്റിൽ ഈ പെണ്ണിനെയും, കൈകുഞ്ഞിനെയും ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ടതാ, ആരോരുമില്ലാതെ. സഹായത്തിന് വിളിച്ചപ്പോൾ കൂടെ വന്നതാ സിസ്റ്ററെ ..”

ആ നേഴ്സ് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് പോയി. കുറച്ച് നേരം ഞാൻ ഉറക്കമളച്ചു ഇരുന്നെങ്കിലും എപ്പോളോ ഞാനും ആ കസേരയിൽ ഇരുന്നൊന്ന് മയങ്ങി. പതിവുപോലെ എന്റെ ഫോണിൽ രാവിലെ അലാറം അടിച്ചു. ഞാൻ ഉണർന്നു ഫോണിൽ നോക്കി,
7 മണി..!
ഞാൻ കണ്ണ് തിരുമ്മി നോക്കിയതും നിരഞ്ജന ഇതുവരെ എഴുന്നേറ്റില്ല. ഞാനൊന്ന് ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വന്നു. എന്നിട്ട് ഞാൻ നിരഞ്ജനയെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു.

” മോളേ.. നിരഞ്ജനെ.. എഴുന്നേൽക്ക്..”

ചാടി ഉറക്കമുണർന്നു നിരഞ്ജന എന്നോട് ചോദിച്ചു.

“ചേച്ചി.. എന്റെ കുഞ്ഞ്..!
എന്റെ കുഞ്ഞിന് ഇപ്പോ എങ്ങനെ ഉണ്ട്..? ”

” നിന്റെ കുഞ്ഞിന് നല്ല കുറവുണ്ട്,
പേടിക്കണ്ട..മോള് പോയി ആദ്യം ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വാ..”

“ശരി ചേച്ചി..,
ഞാൻ ഇപ്പോ വരാം..”

നേഴ്സും, ഡോക്ടറും വാർഡിലേക്ക് വന്നു, അവർ എന്റെ പക്കൽ വന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.

“കുട്ടിക്ക് ഇപ്പോ എങ്ങനെ ഉണ്ട് ചേച്ചി..? ”

“ഇന്നലെ ഉള്ളതിനേക്കാൾ ചൂട് കുറവുണ്ട് ഡോക്ടർ ..”

കുഞ്ഞിനെ പരിശോധിച്ച് നോക്കിയിട്ട് ഡോക്ടർ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

“കുഞ്ഞിനെ ഉച്ചക്ക് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്തോ.. കുറവുണ്ട്.. എഴുതി തന്ന മരുന്ന് കറക്റ്റ് ആയിട്ട് കൊടുത്തേക്കണം.. ”

“ശരി ഡോക്ടർ..! ”

“കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ എവിടെ..? നിങ്ങൾ ആരാ കുഞ്ഞിന്റെ..? ”

” കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ ഇപ്പോ വരും, പുറത്ത് പോയേക്കുവാ.. ഞാൻ കുഞ്ഞിന്റെ പേരമ്മ ആണ് ഡോക്ടർ.. ”

ആ മറുപടി കേട്ടു സിസ്റ്റർ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് പോയി. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് നിരഞ്ജന എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“മോളേ.. ഡോക്ടർ ഇപ്പോ വന്നിരുന്നു. ”

“ആണോ.. എന്ത് പറഞ്ഞു ചേച്ചി..? ”

“ഡിസ്ചാർജ് ആക്കിക്കോളാൻ പറഞ്ഞു.. മോള് ഭർത്താവിനെ ഒന്ന് വിളിക്ക്.. ”

അപ്പോളേക്കും നിരഞ്ജനയുടെ ഫോണിൽ ഒരു കോൾ വന്നു. നിരഞ്ജന വേഗം ഏതെടുത്തു നോക്കി.

“ചേച്ചി.. ഏട്ടനാ വിളിക്കുന്നത്.. ”

“ഫോൺ എടുക്ക് മോളേ.. ”

അവൾ ദേഷ്യവും, സങ്കടവും സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ആ ഫോൺ എടുത്തു സംസാരിച്ചു.

“ഹലോ ഏട്ടാ..!”

“ഹലോ..!”

“ഏട്ടൻ എവിടെയാ പോയത്..? എത്ര വട്ടം ഞാൻ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.. എന്താ ഒരു മറുപടിയും ഇല്ലാത്തത്..? ”

“അത് പിന്നെ..
നിരഞ്ജനെ… ഞാൻ.., എനിക്ക് ഇന്നലെ കുറച്ച് കൂടുതൽ ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നു, മാത്രല്ല ഫോൺ ചാർജ് ഇല്ലാതെ ഓഫ്‌ ആയും പോയി. അതാ നീ വിളിച്ചിട്ട് എടുക്കാൻ ആവാത്തത്.
നീ ഇപ്പോ എവിടാ..? ”

” ഞാൻ ആശുപത്രിയിൽ. ”

” അയ്യോ..,!
എടി എന്ത് പറ്റി. ? ”

” നമ്മുടെ വൈഗ മോൾക്ക് ഇന്നലെ പനി കൂടി.”

” എന്നിട്ട്..?
ഏതു ആശുപത്രിയില..?
ഞാൻ ഇപ്പോ വരാം..! ”

“ഗവണ്മെന്റ് ആശുപത്രിയിൽ.. ”

” ശരി, നീ ഫോൺ വച്ചോ..!”

നിരഞ്ജനഫോൺ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

” ചേച്ചി..ഏട്ടനാ വിളിച്ചത്..
ഇപ്പോ വരും ആശുപത്രിയിലേക്ക്.”

“ആണോ..?
ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ മോളേ ..
മോൾടെ ഭർത്താവ് വരുന്ന്. വെറുതെ ഇന്നലെ മുഴുവൻ പേടിച്ചു നീ. ”

“അതോ..?
ഞാൻ അങ്ങനെയാ ചേച്ചി.. ഇന്നലെ മുരളിയേട്ടന് ഒരുപാട് ജോലി ആയിരുന്നത്രേ..
മാത്രല്ല ഫോണിൽ ചാർജും ഇല്ലായിരുന്നു. ”

“ആണോ.. ശരി.. !”

“ചേച്ചി എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് എങ്ങനെ നന്ദി പറയണം എന്ന് അറിയില്ല..”

” നന്ദിയോ.. എനിക്ക് അതൊന്നും വേണ്ട മോളേ.. ഞാൻ പോയി ചായയും, കുഞ്ഞിന് വല്ലതും കഴിക്കാനും വാങ്ങി കൊണ്ട് വരാം. ”

“ശരി ചേച്ചി..”

ഞാൻ ആശുപത്രിക്ക് പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി നടന്നു. ഹോസ്പിറ്റൽ കാന്റീനിലേക്കു ആയിരുന്നു എന്റെ ലക്ഷ്യം. അവിടുന്ന് കുഞ്ഞിന് കഴിക്കാൻ ദോശയും, ചമ്മന്തിയും കൂടെ കുറച്ച് ചായയും വാങ്ങി. ഞാൻ ആശുപത്രി വാർഡിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. നിരഞ്ജനയുടെ അടുത്ത് ഒര് പുരുഷൻ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാൻ അവരുടെ അടുക്കൽ ചെന്നതും നിരഞ്ജന എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

” ചേച്ചി.. ഇതാണ് എന്റെ ഏട്ടൻ, മുരളി..! ”

ഞാൻ നിരഞ്ജനയുടെ ഭർത്താവിനെ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ പുരികം ചുളിചോന്ന് നോക്കി. മുരളി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയതും തലതാഴ്ത്തി. എന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ദോശയും, ചായയും മേശമേൽ വച്ചിട്ട് ഞാൻ മുരളിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. മുരളിയുടെ ചെവിക്കല്ല് തീർത്തു ഒരെണ്ണം കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് ഞാൻ നിരഞ്ജനയോട് പറഞ്ഞു.

” മോളേ..!
ഞാൻ പോകുവാ.. ഇനി നിന്റെ കെട്ടിയോനോട് കുടുംബം നോക്കാൻ പറഞ്ഞോണം.
കെട്ടോ..?
എന്റെ പ്രാർഥന ഉണ്ടാകും എന്നും നിന്റെയും, കുഞ്ഞിന്റെയും കൂടെ.
ശരി എങ്കിൽ, ഞാൻ പോകുവാ ”

ഞാൻ അവിടെ നിന്നും പതിയെ നടന്നു. എന്റെ വാക്കും , പ്രവർത്തിയും കണ്ട് ഞെട്ടിധരിച്ച നിരഞ്ജന മുരളിയോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.

” ഏട്ടാ.. ആ പുള്ളിക്കാരി എന്തിനാ ഇപ്പോ ഏട്ടനെ തല്ലിയത്..? ”

” അത്.. അതുപിന്നെ.. നിന്നെ ഒറ്റക്ക് ആക്കിയിട്ട് അല്ലെ ഞാൻ ഇന്നലെ പോയത്. അവർക്ക് ഒരുപക്ഷേ ബുദ്ധിമുട്ട് ആയിക്കാണും, ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ നിന്നെ നോക്കിയതല്ലേ. എന്നോട് അതിന്റെ ദേഷ്യം തീർത്തതാകും .. ”

“എന്നാലും എന്റെ ഏട്ടനെ എന്റെ കൺ മുന്നിൽ വച്ച് തല്ലണ്ട കാര്യം ഇല്ലല്ലോ അവർക്ക്..?
എന്റെ ഏട്ടനെ തല്ലാൻ അവർ ആരാണ്..? ആരാ അവർക്ക് അതിന് അധികാരം തന്നത്..? ”

ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു നിങ്ങുമ്പോഴും പുറകിൽ നിരഞ്ജനയുടെ ആ വാക്കുകളും, ചോദ്യങ്ങളും എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അവൾക്ക് അറിയില്ലല്ലോ കഴിഞ്ഞുപോയ ആ ഇരുണ്ട രാത്രിയിൽ എന്റെ ഉടലിനെ ഭോഗിച്ച തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ കാര്യവും, എന്റെ ഒരു രാത്രിയുടെ കൂലിയാണ് തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവന് രക്ഷയായതും.

ഇനിയും ഈ സമൂഹം നന്നാവേണ്ടതുണ്ട്. അറിഞ്ഞും, അറിയാതെയും എന്നെ പഴി പറയുമ്പോഴും എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോഴും നിങ്ങൾക്ക് ചതിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ കുടുബത്തിനെ മാത്രമല്ല, അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ കൂടിയാണ്. ഞാൻ ആരെയും എടുത്ത് പഴി പറയുന്നില്ല. ഞാനും അന്ന് നിരഞ്ജനയെ പോലെ ആയിരുന്നു ഒര് പൊട്ടി പെണ്ണ്. ഇന്നോ..? എന്റെ ഈ ജീവിതത്തിന് കാരണക്കാരൻ നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും ആണ്. ഓരോ വ്യക്തികളും നന്നാവണം, കുടുംബം നോക്കണം. അതിന് ഇന്ന് മുതൽ തുടക്കം കുറിക്കണം. അല്ലാതെ പണ്ട് മഗ്ദലനമറിയത്തിനെ കല്ലെറിഞ്ഞതു പോലെ എന്നെ എല്ലാവരും കല്ലെറിയുന്നതിൽ എന്ത് അർഥമാണ് ഉള്ളത്..?

രചന: മുരളി.ആർ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *