കാത്തിരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ….

രചന: ശാലിനി മുരളി

നവവധുവായി മണിയറയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ആരോ കയ്യിൽ പിടിപ്പിച്ച ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചൂട് പാൽ ദേഹത്തെ വിറയൽ കൊണ്ട് തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആളെത്തിയിരുന്നില്ല.. വരാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ അറ്റുവീണത് വാതിൽ ചേർത്തടയുന്ന ശബ്ദത്തിലേക്കായിരുന്നു..

പെട്ടെന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് പാൽ ഗ്ലാസ്സ് എടുത്തു മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി..

“എനിക്ക് ഈ പാലിന്റെ പരിപാടി ഒന്നും അത്ര ഇഷ്ടമല്ല.. വേണമെങ്കിൽ ഇയാൾ കുടിച്ചോ.. ”

മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ബെഡിലേക്ക് മറിയുന്നത് കണ്ട് ഒരന്ധാളിപ്പോടെ ഗ്ലാസ്സ് ഒരുവിധത്തിൽ മേശയിലേക്ക് വെച്ചു.

ഇനിയെന്ത് വേണമെന്ന് അറിയാതെ സാരിത്തുമ്പിൽ വിരലുകൾ കോർത്തും അഴിച്ചും അങ്ങനെ എത്ര നേരമിരുന്നുവെന്ന് ഓർമയുണ്ടായിരുന്നില്ല..

ആളുറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പകൽ മുഴുവനും ഒരുങ്ങിക്കെട്ടി നിന്നതിന്റെ ക്ഷീണം അവളിലും ആലസ്യമുണർത്തിയിരുന്നു..

എവിടെ കിടക്കും.. ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നുമില്ല. യേശു ക്രിസ്തുവിനെ കുരിശിൽ തറച്ചത് പോലെ കട്ടിൽ നിറഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ഭർത്താവിനോട് വല്ലാത്ത വെറുപ്പാണ് തോന്നിയത്..

എന്തെല്ലാം പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ് ഈ മുറിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചത്.. ഒന്നിച്ചുള്ള കിടപ്പല്ലല്ലോ പ്രധാനം.. ഒന്ന് മനസ്സ് തുറന്നു സംസാരിക്കാനും ഇഷ്ടങ്ങളും താൽപ്പര്യങ്ങളും പങ്കുവെയ്ക്കാനുമൊക്കെ ആശിച്ചു കാത്തിരുന്നിട്ട് ഉറങ്ങുന്ന ഭർത്താവിന് കൂട്ടിരിക്കേണ്ട അവസ്ഥയാ ണല്ലോ ദൈവമേ വന്നിരിക്കുന്നത്..

കാലും കയ്യുമെടുത്ത് നീക്കിവെയ്ക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പോലുമായില്ല..എങ്ങാനും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലോ ?? ഒടുവിൽ ഉറക്കം വല്ലാതെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയപ്പോൾ കട്ടിലിന്റെ ചുവട്ടിൽ തന്നെ ഊർന്നിരുന്നു..

എപ്പോഴോ തന്നെ ആരോ കുലുക്കി വിളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയ അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.. പക്ഷേ ദേഹം മുഴുവനും ഇടിച്ചു പിഴിഞ്ഞത് പോലെയുള്ള വേദന.. വല്ലാതെ കൂനിപ്പിടിച്ച് ഇരുന്ന് ഉറങ്ങിയതിന്റെ ആവും..

ഒന്ന് ഉറക്കെ പൊട്ടിക്കരയാനാണ് തോന്നിയത്. സ്വന്തം മുറിയിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങൾ അപ്പോൾ അവളിൽ വല്ലാത്തൊരു നഷ്ടബോധമാണ് ഉണർത്തിയത്..

മുന്നിൽ മിഴിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആളിനെ നോക്കാതെ വല്ല വിധേനയും എഴുന്നേറ്റ് ബാത്‌റൂമിലേക്ക് പോയി മുഖവും കഴുകി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ മുറി ശൂന്യമായിരുന്നു.

കൂനിക്കൂടി അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അമ്മയും ഏടത്തിയും പരസ്പരം നോക്കി എന്തോ ഉള്ളിലടക്കി ചിരിക്കുന്നത് പോലെ.. കഷ്ടം ! തെറ്റ് ചെയ്യാതെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കേണ്ട ഗതികേട് എത്ര വലുതാണ് !!

“മോള് രാവിലെ കുളിച്ചില്ലേ.. ദാ ഈ കാപ്പി അവന് ഒന്ന് കൊണ്ട് കൊടുത്തിട്ടു വേഗം പോയി കുളിച്ചിട്ട് വാ.. ”

അമ്മ നീട്ടിയ ചൂട് കാപ്പി വാങ്ങുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ചമ്മൽ തോന്നി. അതോടൊപ്പം ചെറിയൊരു ദേഷ്യവും..

തലേന്നത്തെ പാട ചൂടിയ പാൽ ഗ്ലാസ്സ് അപ്പോഴും അതേ പടി അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട്.. മുറിയിൽ മൊബൈൽ ഫോണും നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആളിന്റെ നേർക്ക് കാപ്പി നീട്ടുമ്പോൾ വാക്കുകൾ വക്കൊടിഞ്ഞത് പോലെ എവിടെയൊക്കെയോ ചുരുണ്ടു കിടന്നു.

ഇടത്തെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് ബലമായി ഇരുത്തിയത് ഓർക്കാപുറത്തായിരുന്നു..

“അതേ.. ഇന്നലെ വല്ലാത്ത ക്ഷീണം ആയിരുന്നു.കുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ട് തുടങ്ങിയ അലച്ചിലല്ലേ. അച്ഛനെ കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് ഒന്നും പറ്റില്ല.. ”

പിന്നെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിട്ട് വീണ്ടും തുടർന്നു..

“ഇയാളെന്താ നാവ് വീട്ടിൽ വെച്ചിട്ടാണോ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.. ”

ഒരു വരണ്ട ചിരി ചുണ്ടിൽ വരുത്താനൊന്ന് പാടുപെട്ടു.

“ഇന്ന് എന്താ പ്രോഗ്രാം.. എവിടെയെങ്കിലും കറങ്ങാൻ പോയാലോ.. ”

“എനിക്ക് ഒന്നുറങ്ങണം.. ”

ആകെ പുറത്തേക്ക് വീണ രണ്ട് വാക്ക് കേട്ട് അയാളൊന്ന് ഞെട്ടി…

ഉറക്കച്ചടവുള്ള കണ്ണുകളും വാടിയ മുഖവും.. അയാൾക്ക് തന്നോട് തന്നെ വല്ലാത്ത നീരസം തോന്നി.. എന്തൊരു പണിയായി പോയി താൻ കാണിച്ചത്.. ഒന്ന് കിടക്കാൻ പോലും ഇടം കൊടുത്തില്ല..

“എങ്കിൽ താൻ കുറച്ചു നേരം ഒന്ന് കിടന്നോ. ക്ഷീണം ഒക്കെ മാറിയിട്ട് പോകാം.. ”

അവൾ അത് കേൾക്കാൻ കാത്തിരുന്നത് പോലെ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു. അലിവോടെ അയാൾ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു..

വീട്ടുകാർ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ച വിവാഹത്തിന് ആദ്യം തീരെ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പോയി ആദ്യമായി പെണ്ണ് കണ്ടതാണ്.

ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അറിയാതെ ഒരനുരാഗം ഉള്ളിലെവിടെയോ തളിർത്തു.. ഇത് ഒരിക്കലും വിട്ടു കളയരുതെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..

പി എസ് സി കോച്ചിങ്ങിനു പോകുന്ന അവൾക്ക് പക്ഷേ ഒരു ജോലി കിട്ടിയിട്ട് മതി കല്യാണം എന്ന് ഒരേ വാശിയും. പക്ഷേ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കാൻ അവസരം കിട്ടിയപ്പോൾ അവളോട് സമ്മതമാണോ എന്ന തന്റെ ചോദ്യത്തിന് ലജ്ജ കലർന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രമായിരുന്നു മറുപടി..

തുടുത്ത മുഖത്തോടെ ഇറങ്ങിവരുന്ന തന്നെ കണ്ടപ്പോൾ വീട്ടുകാർക്കും ജീവൻ വീണു.

പിന്നെ എല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നുവല്ലോ.. വിദേശത്തുള്ള ഏട്ടന് മാത്രം കല്യാണത്തിന് എത്തിച്ചേരാൻ സാധിച്ചില്ല.. അതുകൊണ്ട് അച്ഛനോടൊപ്പം എല്ലാത്തിനും ഓടിനടന്ന് വല്ലാതെ തളർന്നു പോയിരുന്നു..

ഛേ ! തന്നെകുറിച്ച് അവളെന്തു വിചാരിച്ചു കാണുമോ ആവോ.. ചെറിയൊരു ഇച്ഛാ ഭംഗം തോന്നി.. ആദ്യരാത്രിയെക്കുറിച്ച് എന്തെല്ലാം സ്വപ്‌നങ്ങൾ ആയിരുന്നു..

മുറിയിലേക്ക് കയറിയതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ.. പിന്നെ ഒരൊറ്റ കിടപ്പായിരുന്നു.. കൂട്ടുകാരോട് ഇനി എന്ത് പറയും.. മണിയറയിലേക്ക് യാത്ര അയക്കുന്നത് വരെ ഓരോന്നും പറഞ്ഞു ചൂട് പിടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവരാണ്.

ഫോൺ എടുത്തു കൊണ്ട് മുറിക്കു പുറത്തിറങ്ങി..

അമ്മ മുറിയിലേക്ക് എത്തി നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ചമ്മൽ..

“അതേ.. അവൾക്ക് ഉറക്കം വരുന്നുവെന്ന്. ഞാൻ പറഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങാൻ.. അല്ല പിന്നെ..”

ഒരു കൃത്രിമ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞൊപ്പിക്കുമ്പോൾ അമ്മ എടാ ഭയങ്കരാ എന്ന മട്ടിൽ മൂക്കത്തു വിരൽ വെച്ചു.. എടത്തിഅമ്മ മുഖം നിറയെ ചിരിയോടെ ഒരു വളിച്ച ഡയലോഗും !

“പാവത്തിനെ ഇന്നലെ ഉറക്കിയില്ലായിരിക്കും.. ”

മഹിളാ മണികളുടെ കൂട്ട ചിരിയിൽ നിന്ന് ഒരുവിധം രക്ഷപെട്ടു പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

അവർക്കല്ലെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് കിട്ടിയാൽ മതി. ഒരുദിവസത്തേയ്ക്കുള്ള വകയായി !

മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി കൂട്ടുകാരെ ഓരോന്നായി വിളിച്ചു നോക്കിയിട്ടും ആരും ഫോൺ എടുക്കുന്ന മട്ടില്ല.ഇവന്മാർക്കിതെന്തു പറ്റി.. ഇന്നലത്തെ കെട്ടു വിട്ടുകാണില്ലേ..

ബൈക്ക് എടുത്തു നേരേ കലുങ്കിനപ്പുറമുള്ള രമേശിന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ് വിട്ടത്. വാതിൽ പടിയിൽ ഇരുന്നു പേപ്പർ വായിക്കുന്ന അവൻ തന്റെ വണ്ടിയുടെ ഒച്ച കേട്ടതും ചാടിയിറങ്ങി മുറ്റത്തേക്ക് വന്നു

“അളിയാ ഇന്നലെ അടിച്ചു പൊളിച്ചോ.. ”

“ഓഹ്.. അതൊന്നും പറയാതിരിക്കുവാ ഭേദം !”

പിന്നെ ചുറ്റിനുമൊന്ന് നോക്കി ശബ്ദം തീരെ താഴ്ത്തിയാണ് പറഞ്ഞത്..

“എടാ ഞാൻ ഇന്നലെ മുറിയിലേക്ക് കേറിയതെ ഓർമ്മയുള്ളൂ. ബോധം കെട്ട് ഉറങ്ങിപ്പോയി.. ”

“ങേഹേ.. സത്യമാണോ.. എങ്കിലെൻറെ ആയിരം രൂപ പോയല്ലോ ദൈവമേ.. ”

ഒന്നും പിടികിട്ടിയില്ല.. എങ്കിലും ഒന്ന് കുടഞ്ഞുകളയാമെന്നു കരുതി..

“സത്യം പറയെടാ.. നീ ഏത് രൂപയുടെ കാര്യമാ ഇപ്പോ പറഞ്ഞത്. ”

“അളിയാ ക്ഷമിക്കണം. നിങ്ങടെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌ കുളമാക്കാമെങ്കിൽ ആയിരം രൂപ ബാലുവിന് കൊടുക്കാമെന്നു ഞങ്ങൾ ബെറ്റ് വെച്ചിരുന്നു.. ഞാൻ പറഞ്ഞെന്ന് നീയിത് ആരോടും പറയല്ലേ.. ”

പെട്ടന്നാണ് ഓർമ്മ വന്നത്.. തലേന്ന് രാത്രിയിൽ ബാലു തന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പെപ്സി പിടിപ്പിച്ചത്. പിന്നെ മുറിയിലെത്തിയതേ ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. അതിവന്മാരുടെ പണിയായിരുന്നോ ദൈവമേ.. അവൾ എന്നെക്കുറിച്ച് എന്തൊക്കെ വിചാരിച്ചു കാണും..

പഹയന്മാർ..

ഭാഗ്യം ഇവനൊക്കെ വിഷം വാങ്ങി തരാഞ്ഞത് !

ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ഇതുപോലെ കുറെ കല്യാണങ്ങൾക്ക് പാര പണിതതിന്റെ ശിക്ഷ ആണെന്ന് ഉള്ളിലിരുന്ന് ആരോ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…

രചന: ശാലിനി മുരളി

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *