വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച് മാസങ്ങൾ ആയിട്ടും ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ റൊമാന്റിക് ആയിരുന്നില്ല…

രചന: saran prakash

”ഇല്ല ഏട്ടാ…ഏട്ടൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെ എനിക്ക് റൊമാന്റിക് ആകാൻ അറിയില്ല..”

ഒടുവിൽ ഉറച്ച സ്വരത്തോടെയുള്ള അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് ഞാൻ മൂകനായി നിന്നു…

വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച് മാസങ്ങൾ ആയിട്ടും ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ റൊമാന്റിക് ആയിരുന്നില്ല… ദിവസങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ ഒരുനേരത്തെ വിളി മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ ബന്ധമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നത്…

പലപ്പോഴും മനസ്സാഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.. അവളെയൊന്നു ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ… അവളോടൊപ്പം കൊഞ്ചി കുഴയാൻ… ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയായി അവളുടെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കാൻ..

പക്ഷേ, വിവാഹത്തിന് മുൻപ് അതിനെല്ലാം ഒരു പരിധിയുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവാകാം വെറും കിനാവുകളായി അവയെല്ലാം മനസ്സിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്നിരുന്നത്…

എങ്കിലും ഇടക്കെപ്പോഴോ ആശിച്ചിരുന്നു സ്നേഹം കലർന്ന അവളുടെ വാക്കുകൾക്ക് വേണ്ടി… ഫോൺ വിളികൾ അവസാനിക്കാത്ത രാത്രികൾക്കു വേണ്ടി… കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങൾക്കും ഇണക്കങ്ങൾക്കും വേണ്ടി…

പക്ഷേ അവൾക്ക് പറയാൻ മറ്റു പലതുമായിരുന്നു…. മൂവാണ്ടൻ മാവിലെ അണ്ണാറക്കണ്ണന്റെ കുറുമ്പുകൾ… ഇലഞ്ഞിപ്പൂ കൊണ്ട് മാലയുണ്ടാക്കി കിങ്ങിണി പൂച്ചയുടെ കഴുത്തിൽ ചാർത്തിയത്… വലിയ പെണ്ണായിട്ടും കുട്ടിത്തം മാറാത്തതിന് അമ്മയിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്ന ശകാരങ്ങളെ പറ്റി…. അങ്ങനെ അങ്ങനെ….

ഒരിക്കൽ പോലും അവളെന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ചോദിച്ചിട്ടില്ല… എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ അറിയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല… സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ അവൾ പലപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞുമാറുമായിരുന്നു…

മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഫോൺ വിളി കാണുമ്പോൾ പലപ്പോഴും സ്വയം പഴിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്റെ വിധിയെ ഓർത്ത്…

അതുകൊണ്ടാകാം ഇന്ന് ആദ്യമായി ഞാൻ അവളോട് തുറന്നു ചോദിച്ചത്… അല്പനേരമെങ്കിലും സ്നേഹത്തോടെ കുറച്ചു സംസാരിക്കാം എന്ന്…

അതിനുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു അത്…

”ഗായത്രിക്ക് സത്യത്തിൽ എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ??? അതോ മറ്റുള്ളവരുടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി തല കുനിച്ചതാണോ??? മറ്റാരോടെങ്കിലും തനിക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടോ???”

അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ഞാൻ ചോദിച്ചു…

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല…

”പേടിക്കേണ്ട… ഞാൻ ഒരിക്കലും ഒരു പ്രശ്നത്തിന് മുതിരില്ല… അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ഇഷ്ടക്കുറവുണ്ടേൽ ഗായത്രിക്ക് തുറന്നു പറയാം… നല്ല രീതിയിൽ നമുക്ക് ഈ ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കാം..”

ഒരിക്കലും അങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന ഉറപ്പോ… അതോ ഉണ്ടാകരുതേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടുകൂടിയാകാം ഞാൻ അത് ചോദിച്ചത്…

പക്ഷേ…. എന്റെ പ്രതീക്ഷകൾക്കുള്ള തിരിച്ചടിയായിരുന്നു അവളുടെ മറുപടി…

”എനിക്ക് ആലോചിക്കാൻ അൽപ്പം സമയം അനുവദിക്കണം…”

കുറച്ചു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം മറുപടിയായ് ഞാൻ ഒരു മൂളൽ നൽകി…

തളർന്ന മനസ്സും ശരീരവുമായി ഞാൻ കട്ടിലിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു… മനസ്സിൽ നെയ്തുകൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ഓരോന്നായി കൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു…

പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ അവസാനിപ്പിക്കാം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പോലും ഇങ്ങനൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല… വീട്ടുകാരെ ഞാൻ എന്ത് പറഞ്ഞ് ബോധിപ്പിക്കും!!! നാട്ടിൽ ഇനി തലയുയർത്തി നടക്കാനാകുമോ!!!

ചിന്തകൾ ഓരോന്നായി മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

ഫോൺ എടുത്ത് അമ്മയെ വിളിച്ചു…

”ഹലോ ഉണ്ണ്യേ… എന്താ പതിവില്ലാതെ ഈ നേരത്ത്…”???

”അമ്മേ…” പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഞാൻ വിളിച്ചു..

”എന്താ എന്റെ കുട്ടീടെ ശബ്ദത്തിനൊരു മാറ്റം??? അസുഖം എന്തേലും???”

അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ അമ്മ ചോദിച്ചു…

”അമ്മേ… അത് പിന്നേ… ഗായത്രി…”

എങ്ങനെ പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ വാക്കുകൾ തപ്പിപ്പെറുക്കി…

”ഗായത്രിമോൾ കുറച്ചു മുൻപേ വിളിച്ചിരുന്നു… നിനക്കു കേൾക്കണോ ഉണ്ണ്യേ ഒരു കാര്യം… നിന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പാലട പ്രഥമൻ അവളിന്നു ഉണ്ടാക്കിയത്രേ… എപ്പോൾ വിളിച്ചാലും അവൾക്ക് ഈ ഉണ്ണ്യേട്ടനെ പറ്റി പറയാനേ നേരമുള്ളൂ…. ഉണ്ണ്യേട്ടന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാ… ഇഷ്ടപെട്ട വിഭവങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാ… ഉണ്ണ്യേട്ടൻ വീട്ടിൽ എങ്ങനെയാ..”

അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു…..

”എന്റെ ഉണ്ണീടെ നല്ല മനസ്സിന് ദൈവം കണ്ടറിഞ്ഞ് തന്നതാ ഗായത്രിയെ…”

അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ സ്വപ്നലോകത്തെന്നപോലെ ഞാൻ മിഴിച്ചിരുന്നു… ഇത്രയേറെ സ്നേഹം ആ മനസ്സിൽ അവൾ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നുവോ!!! മനസ്സിൽ അലയടിച്ച സന്തോഷം കണ്ണുനീർ തുള്ളികളായി കണ്ണിൽ ഉരുണ്ടു കയറി… ഒപ്പം തിരിച്ചറിയാൻ വൈകിപ്പോയ ആ മനസ്സിനെയോർത്ത് കുറ്റബോധവും….

അമ്മയോട് ശുഭരാത്രിയും നേർന്ന് ഞാൻ അവളെ വിളിച്ചു…

”ആ.. ഏട്ടാ… ഞാൻ ആലോചിച്ചു… ഏട്ടൻ വിചാരിക്കുന്നതു പോലെ മറ്റൊരു ഇഷ്ടമോ… ഏട്ടനെ ഇഷ്ടക്കുറവോ ഒന്നും ഇല്ലാട്ടോ എനിക്ക്… പക്ഷേ,, ഏട്ടൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെയാകാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല…. അതുകൊണ്ട്….”

അവൾ പറഞ്ഞു നിറുത്തി…

“അതുകൊണ്ട്??” ഞാൻ ചോദിച്ചു…

”ഏട്ടന് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാം…” ഇടറിയ സ്വരത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു…

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് ആ ശബ്ദത്തിലൂടെ ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു… ആദ്യമായിട്ടാകണം അവളുടെ കണ്ണുനീരിൽ എന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടരുന്നത്…

”സ്നേഹമെന്ന് പറയുന്നത് വാക്കുകളില്ല… പ്രവർത്തികളിലാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഞാനൊരല്പം വൈകിപ്പോയി… ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതിൽ കൂടുതൽ സ്നേഹം നീ എനിക്ക് നല്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… കാണാതെപോയത് എന്റെ തെറ്റ്… പിന്നെ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ…. അത് ആ പാലട പ്രഥമന്റെ മധുരത്തേക്കാൾ വലുതല്ല പെണ്ണേ……”

ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ഞാൻ അത് പറയുമ്പോൾ അങ്ങേ തലക്കൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ തുള്ളികളെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ടൊരു പുഞ്ചിരി ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

രചന: saran prakash

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *