ഏത് സമയതാണോ മീറ്റിംഗ് വയ്ക്കാൻ ആ ഭ്രാന്തൻ എംഡിക്ക് തോന്നിയത്..!!

രചന: Devid John

ഒത്തിരി വൈകിയാണ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് നാളെ രാവിലെ തിരുവനതപുരത് എത്തണം ബ്രാഞ്ച് മേനേജേഴ്‌സിന്റെ മീറ്റിംഗ് ട്രെയിൻ ലേറ്റ് ആണെന്ന് ഓഫീസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ സുഹൃത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു

അത് കേട്ടപ്പോൾ ഒരല്പം ആശ്വാസം മനസ്സിന് തോന്നി രാത്രിയായത് കൊണ്ട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ പോകാൻ ഓട്ടോ ഒന്നും കിട്ടാനും ഇല്ല. ഏത് സമയതാണോ മീറ്റിംഗ് വയ്ക്കാൻ ആ ഭ്രാന്തൻ എംഡിക്ക് തോന്നിയത്..!!

മനസ്സിൽ എംഡിയെ പ്രാകി ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു വരുത്തി അവന്റെ ബൈക്കിൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി..

പ്ലാറ്ഫോം നമ്പർ രണ്ടിൽ നല്ല തിരക്കാണ് പൊതുവെ രാത്രി വണ്ടിക്ക് ആൾക്കാർ കൂടുതലാണല്ലോ. പക്ഷേ ആ തിരക്കുകൾ ക്കിടയിൽ എപ്പോയോ എന്റെ ശ്രെധ തിരക്കുളളിൽ നിന്നൊക്കെ മാറി പ്ലാറ്റഫോമിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ കോണിൽ ഇരിക്കുന്ന സ്ത്രീയിലേക്കും പുരുഷനിലേക്കും മാറി…

അവർ ഭാര്യ ഭർത്താക്കന്മാർ ആണെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ എനിക്ക് മനസ്സിലായി അവരുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കൊച്ചു കുഞ്ഞ് അവൻ ആ സ്ത്രീയുടെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു പാതി മയക്കത്തിലാണ്. ഇടയ്ക്ക് എപ്പോയോ കുഞ്ഞ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണരുകയും തന്റെ തലയിൽ പിടിച്ചു ഉറക്കെ കരയുകയും ചെയ്തു ആ സമയം ആ അമ്മ കുഞ്ഞിന്റെ തലയിൽ തലോടുകയും ഉമ്മ വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു ദൂര കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്ന് തന്നെ ആ കുഞ്ഞ് വളരെ ക്ഷിണിതൻ ആണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

ഈ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു നിസഹായനായി ഭാര്യയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും അടുത്ത് നിന്നും അല്പം മാറി ഇരുന്ന് ആരും കാണാതെ കരയുന്ന അയാളെ കണ്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും എന്തോ ഒന്ന് കൊളുത്തി വലിച്ചത് പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഞാൻ എന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നും അവർ ഉള്ള ഭാഗത്തേക്ക്‌ നീങ്ങി. എന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മിനറൽ വാട്ടർ അയാൾക് കുടിക്കാൻ ഞാൻ വച്ചു നീട്ടി ആദ്യം അയാൾ അത് വാങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല ഏങ്കിലും ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം അത് വാങ്ങി തന്റെ ഭാര്യയ്ക്കും കുഞ്ഞിനും നൽകി.

“സ്നേഹിതാ താങ്കളുടെ നല്ല മനസ്സിന് നന്ദി. ”

“നന്ദി ഒന്നും വേണ്ട ചേട്ടാ അതിന് വേണ്ടി മാത്രം ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

ആ സംസാരം അൽപ നേരം കൂടി നീണ്ടു. നിന്നു…ചേട്ടന്റെ പേര് സന്തോഷ്‌ എന്നാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ സാധികാത്ത അടുപ്പം സംസാരത്തിന് ഇടയിൽ ഉടലെടുത്തു അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആവാം സന്തോഷേട്ടൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചൊക്കെ എന്നോട് തുറന്ന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

വളരെ പാവപെട്ട കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം തന്റെ പിതാവിന്റെ മരണ ശേഷം കുടുംബത്തിന്റെ ബാധ്യതകൾ ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വന്നു. തന്റെ സുഹൃത്തു വഴി ജോലി കിട്ടി ഗൾഫിൽ എത്തിപ്പെട്ടതും പത്ത് വർഷകാലം ഗൾഫിൽ കിടന്നു ചോര നീരാക്കി ജോലി ചെയ്തു തന്റെ കുടുംബത്തെ ഒരു നല്ല നിലയിൽ എത്തിക്കാൻ വേണ്ടി.

നീണ്ട വർഷത്തെ ഗൾഫ് ജീവിതത്തിനിടയിൽ ആരോഗ്യ സ്ഥിതി മോശമായപ്പോൾ പ്രവാസ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. അപ്പോയെക്കും തന്റെ സഹോദരങ്ങൾ താൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതൊക്കെ സ്വന്തം പേരിൽ ആക്കിയിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ താൻ അവർക്ക് ഒരു ബാധ്യതയാണെന്ന മുന വച്ചുള്ള സംസാരം അദ്ദേഹം വിയർപ്പൊഴുക്കി ഉണ്ടാക്കി എടുത്ത വീട്ടിൽ നിന്നും ഉയർന്ന് വന്നപ്പോൾ സ്വന്തം സഹോദരങ്ങളിൽ നിന്നും നാട്ടിൽ നിന്നും അയാൾക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. പിന്നേ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ നാളുകൾ ആയിരുന്നു ഇടയ്ക്ക് എപ്പോയോ ഗീത. സന്തോഷേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നു. ***************

തൻ്റെ ഭാര്യയെ നോക്കി പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കുന്നതിടയിൽ മാവേലി എക്സ്പ്രസ്സ്‌ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ചൂളം വിളിയോടെ വന്ന് നിന്നു റിസർവേഷൻ കമ്പാർട്മെന്റ് മിക്കവാറും എല്ലാം കാലിയായി കിടക്കുന്നു ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെയും കുടുംബത്തെയും എന്റെ കമ്പാർട്മെന്റിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവശം ജനറൽ കംപാർട്മെന്റ് ടിക്കറ്റ് ആണ് ഉണ്ടായിരുന്നത് ടി ടി മാർ ആരെങ്കിലും വന്ന് കണ്ടാൽ എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭയം അങ്ങനെ ഒരു പ്രശ്നം വരികയാണെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ സീറ്റ് അവർക്ക് നൽകാം എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം അദ്ദേഹവും കുടുംബവും എന്റെ കമ്പാർട്മെന്റിലേക്ക് വന്നു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽവച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ഭാഗത്തു നിന്നും വീണ്ടും ഞങ്ങൾ തുടങ്ങി. ***************

“കഷ്ടത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം പക്ഷേ ആ കഷ്ടതകൾക്കിടയിലും ഒരു പരാതിയും പറയാതെ ഇവൾ എന്റെ നിഴലായി നടന്നു പിന്നേ എന്റെ ഈ മോനും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്ന് വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒത്തിരി സന്തോഷിച്ചു പക്ഷേ ഈ പാവത്തുങ്ങളുടെ സന്തോഷം ഈശ്വരൻമാർക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു അതിന് ചെറിയ ശിക്ഷയായി ഇവന് കൊടുത്തു ക്യാൻസറിന്റെ രൂപത്തിൽ ഒരുപാട് ചികിത്സകൾ നടത്തി കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാം വിറ്റ് അവസാനം താമസിച്ചിരുന്ന വീട് അടക്കം ഞങ്ങൾ ഇവന്റെ ചികിത്സയ്ക്ക് വേണ്ടി വിറ്റു എന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട നാട്ടുകാർ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട് അവരാണ് പറഞ്ഞത് തിരുവനതപുരത് ഒരു പ്രസിദ്ധമായ ഹോസ്പിറ്റൽ ഉണ്ടെന്ന് അവിടെ കൊണ്ട് പോയാൽ നല്ല ചികിത്സ കിട്ടുമെന്ന്.

“ചേട്ടൻ വിഷമിക്കാതെ എല്ലാം ശരിയാവും മോന്റെ അസുഖം എല്ലാം മാറും.”

ഞങ്ങളുടെ സംസാരം നീണ്ടു പോകുന്നതിന് ഇടയിൽ ടി ടി ർ ചെക്കിങ്ന് വേണ്ടി കടന്ന് വന്നു….. റിസർവേഷൻ ചെയ്യാതെ ബോഗിയിൽ ഇരിക്കുന്നതിനെ ചൊല്ലി സംസാരമായി ലിസ്റ്റിൽ പേര് ഇല്ലാതെ ബോഗിയിൽ യാത്ര ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന വാദത്തിൽ അദ്ദേഹം ഉറച്ചു നിന്നു… ഞങ്ങൾ കുട്ടിയുടെ അസുഖത്തെ കുറിച്ചൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ടി ടി ആർ വഴങ്ങിയില്ല മറ്റ് യാത്രക്കാർ ഇതൊന്നും തങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന പ്രേശ്നമേ അല്ലെന്ന മട്ടിൽ അവരുടെ സീറ്റിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. നിസ്സഹായ അവസ്ഥയിൽ സന്തോഷേട്ടനും ഭാര്യയും കുഞ്ഞും അടുത്ത ബോഗിയിലേക്ക് നടന്ന് പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് സാധിച്ചുള്ളൂ…

പിറ്റേന്ന് ട്രെയിൻ തിരുവന്തപുരത് എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ട്രെയിനിൽ നിന്നിറങ്ങി ആദ്യം തേടി പോയത് സന്തോഷേട്ടനെ തേടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെയും കുടുംബത്തെയും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല ചിലപ്പോൾ എന്നെക്കാളും മുന്പേ അദ്ദേഹം സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി കാണുമെന്നു കരുതി ഞാനും എന്റെ ജോലി തിരക്കുകളിലേക്ക് പോയി. വൈകിട്ട് മീറ്റിംഗ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ എന്റെ ഫേസ്ബുക് അക്കൗണ്ട് സ്ക്രോൾ ചെയ്തു പോകുന്നതിനിടയിൽ ഒരു വാർത്ത എന്റെ ശ്രെദ്ധയിൽപ്പെട്ടു…

ചികിത്സയ്ക്ക് വേണ്ടി തിരുവനന്തപുരം Rccയിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്ന അഞ്ചു വയസുകാരൻ ട്രെയിനിൽവച്ച് അസുഖം മൂർച്ഛിച്ചതിനെ തുടർന്ന് കുറ്റിപ്പുറം ആശുപത്രിയിൽ മരണപ്പെട്ടെന്ന വാര്ത്ത ആദ്യം എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു. കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ അനേഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അത് ഞാൻ ഇന്നലെ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് പരിചയപ്പെട്ട സന്തോഷേട്ടൻ തന്നെ ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. കണ്ണൂരിൽ നിന്നും പല ബോഗികളിലായി കയറി ഇറങ്ങി തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി പുറപ്പെട്ട ആ കുടുംബത്തിന്റ യാത്ര കുറ്റിപ്പുറം വരെ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

Nb :റെയിൽവേയുടെ നിരുത്തരമായ പെരുമാറ്റം നിമിത്തം നഷ്ടമായത് ഒര് കുഞ്ഞ്ന്റെ ജീവനായിരുന്നു. റെയിൽവേയുടെ നിയമം അനുസരിച്ചു മാത്രമേ ടി ടി ആർ പെരുമാറിയിട്ടുള്ളു എന്ന് പറഞ്ഞു റെയിൽവേ ഈ വിഷയത്തിൽ കൈ കഴുകും പക്ഷേ ആ പിതാവിന് നഷ്ടമായത് തിരിച്ചു നൽകാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുമോ?

രചന: Devid John

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *