ഒരു ഗ്ലാസ്‌ നിറയെ പാലുമായി വന്നവളെ…….. രാവിലെ ഉറക്കമെണീക്കുമ്പോൾ ആളെ അവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല.

രചന: Nikhil Ambly

മണിയറ വാതിൽ കടന്നു വരുന്നവളെ കാത്തിരിക്കണം എന്ന് തോന്നാത്തതുകൊണ്ട് ഉറക്കം നടിച്ച്‌ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി കിടന്നു. ഏറു കണ്ണിട്ട് നോക്കിന്നതിനിടയിൽ

എപ്പോളോ കണ്ടിരുന്നു സെറ്റ് സാരിയും, മുല്ലപ്പൂവുമണിഞ്ഞ, ഒരു ഗ്ലാസ്‌ നിറയെ പാലുമായി വന്നവളെ…….. രാവിലെ ഉറക്കമെണീക്കുമ്പോൾ ആളെ അവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല.

എഴുന്നേറ്റ് മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അതാ ചായയുമായി വരുന്നു… ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചായ നീട്ടിയപ്പോൾ നിഷ്കരുണം അത് നിരസിച്ചു..

മിഴികൾ നിറഞ്ഞവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് അന്ന് ഒരാനന്ദമായി തോന്നി.

പല രാത്രികളിലും അവളുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള കരച്ചിലുകൾ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചതുകൊണ്ട് ഒരു പായ വിരിച്ച് മുറിയുടെ ഒരറ്റത്തേയ്ക്കു കിടപ്പ് ആരംഭിച്ചു.

എപ്പോളോ ഉറക്കച്ചടവ് കൊണ്ട് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ കട്ടിലിൽ എഴുനേൽറ്റിരിക്കുന്നു. ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാനും കേൾക്കാനുമുള്ള സാഹചര്യം കൊടുത്തില്ല എന്നതായിരിക്കണം സത്യം.

ആത്മാർത്ഥമായി പ്രണയിച്ചവൾ മറ്റൊരുവന്റെ കൂടെ പോയതിന് ആ പാവത്തിനെ എന്തിന് ശിക്ഷിക്കണം എന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് മൗനമായി തല കുനിച്ചു നിൽക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു.

അവധി ദിവസങ്ങളിൽ അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി മുൻപിലേക്ക് വന്നവളെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.

ഒരിക്കൽ ജീവന്റെ പാതി ആരുന്നവൾ ആണൊരുത്തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മുൻപിലൂടെ തല ഉയർത്തി നടന്നകന്നപ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു നീറ്റൽ. അന്നാദ്യമായി സർവ്വവും മറക്കാൻ മദ്യത്തിന്റെ സൗഹൃദം തേടി.

കുടിച്ചു ലെക്കില്ലാതെ വീട്ടിൽ കയറി വരുന്ന മകനെ കണ്ട് നെഞ്ച് പൊട്ടി കരയുന്ന ഒരമ്മയെയും, ഒരക്ഷരം മിണ്ടാൻ കഴിയാതെ നീറി നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയും അവഗണിച്ചു

മുറിയിലേയ്ക്ക് കയറി വീഴാനൊരുങ്ങവേ കൈകളിൽ പിടിച്ചവളെ തള്ളി മാറ്റി കട്ടിലിൽ വീഴുമ്പോളും കടലൊഴുകുന്ന ആ കണ്ണുകൾ വല്ലാതങ്ങ് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമങ്ങളിൽ വൈകാരിക താളങ്ങളുടെ പ്രേരണയിൽ പെട്ട് അവളിലേയ്ക്ക് അമർന്നപ്പോളും അവൾ എതിർത്തില്ല…… ഒരു വാക്ക് പോലും ശബ്‌ദിച്ചില്ല.

പിറ്റേന്ന് ആരുടേയും മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിയാതെ ചെറിയ ചമ്മലോടെ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളും പ്രതീക്ഷിച്ചു കാണും എന്നിൽ ഒരു മാറ്റം. എന്നത്തേതിലും നിന്ന് ഒരു മാറ്റവും വന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോകവേ ഒരിക്കൽ ഓഫീസിലെ ജോലിത്തിരക്കിനിടയിലെപ്പോളോ അമ്മയുടെ ഫോൺ കോൾ എടുത്തപ്പോളാണ് അറിഞ്ഞത് അവൾ അമ്മയും താൻ അച്ഛനും ആവാൻ പോവുന്നെന്ന്.

അന്നാണ് ആദ്യമായി അവളെ ഓർത്ത് മിഴികൾ നിറഞ്ഞത്, നെഞ്ചിലൊരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടത്, അവളെ ഒന്ന് കാണണം എന്ന് തോന്നിയത്, ചേർത്ത് പിടിച്ചു നെറുകയിൽ

ചുംബിക്കണം എന്ന് തോന്നിയത്.അന്നാദ്യമായാണ് മനസ്സറിഞ്ഞ് അവളുടെ സീമന്തരേഖയിൽ കുങ്കുമം ചാർത്തി കൊടുത്തത്.

പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഉത്സവ പ്രതീതി ആരുന്ന ഓരോ നിമിഷങ്ങളിലും അവളുടെ കണ്ണിൽ പടർന്ന നനവിനോട് ആയിരം മാപ്പ് പറഞ്ഞത്, ഉറങ്ങുമ്പോൾ അവളറിയാതെ ആ പാദങ്ങളിൽ തൊട്ട് നിശബ്ദനായി നിലവിളിച്ചത്.

പിന്നീട് അവളില്ലാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നിയത്കൊണ്ടാവണം ആദ്യ

പ്രസവത്തിനു അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവാൻ അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ വന്നപ്പോൾ വിടാൻ എനിക്കും പോവാൻ അവൾക്കും മനസ്സ് വരാഞ്ഞത്.

അഭിമാനത്തോടെ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു നാലാൾക്ക് മുൻപിൽ കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ യുദ്ധം ജയിച്ചവന്റെ വീറായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ ദാമ്പത്യ വസന്തമായി അവൻ പിറവി എടുത്തപ്പോൾ, അവൾ മാത്രം മടങ്ങി വന്നില്ല.

രചന: Nikhil Ambly

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *