“ഇനി എന്നെ കാണാൻ ശ്രമിക്കരുത്, വിളിക്കരുത് എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമല്ല ദീപാ..”

രചന : – Anandhu Raghavan‎..

എന്റെ വിനു തന്നെയാണോ ഈ പറയുന്നത്?? അവൾക്ക് കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല, ഞെട്ടിയ മുഖത്തോടെ അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി.

“നീയുമൊത്തുള്ള ജീവിതം സന്തോഷകരമായി പോകും എന്ന് എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റണില്ല മറക്കണമെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു.”

“നാം തമ്മിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് പ്രണയം ആണോ വിനൂ..?? ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നോട് ഈ വാക്കുകൾ പറയാൻ നിനക്ക് സാധിക്കുകയില്ലാരുന്നു”

അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാനാവാതെ അവൻ പറഞ്ഞു “sorry , iam really sorry”

പിൻതിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന അവനെ മിഴിനീർ ഇറ്റു വീഴാൻ കൊതിക്കുന്ന മുഖം മറച്ച് അവൾ വിളിച്ചു..

“വിനൂ.. നിന്റെ ബുള്ളറ്റ് ബൈക്കിന്റെ പിന്നിലിരുന്ന് തണുപ്പിന്റെ താഴ്വാരമായ ഈ മൂന്നാർ മുഴുവൻ എനിക്ക് വീണ്ടും കാണണം, ഒരേ ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി.”

അവൻ മറുപടിയെന്നോണം ഒന്നു മൂളി.

ബൈക്കിൽ അവനോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ നിറയെ സ്വപ്നങ്ങൾ ആയിരുന്നു.. കണ്ടു തീർത്ത നടക്കാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ..

“വിനൂ.. നീ ഓർക്കുന്നുവോ മീശപ്പുലിമലയിലേക്ക് നമ്മൾ ഒപ്പം നടന്നുകയറിയ ആ പ്രഭാതം.. ‘മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന ആ തണുപ്പിൽ നിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ഇളം ചൂട് പകർന്നു തന്നു നീ.. ആടിയുലഞ്ഞുപോകുന്ന അതിശക്തമായ കാറ്റിലും പിടിവിടാതെ ചേർത്തു പിടിച്ച നിന്റെ കൈകളെ എനിക്ക് വിശ്വാസമായിരുന്നു.. മലയിൽ നിന്നും വെറുതെ താഴേക്ക് ചാടുന്നത് അഭിനയിച്ചപ്പോൾ നീ പറഞ്ഞത് ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ട്..’ ” നീയില്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ല പൊന്നേ.. !! ”

ഇനി ഞാൻ പോയാലും നീ കാണൂലോ ഈ ഭൂമിയിൽ.. അതുമാത്രം മതി എനിക്ക്.. അതാണെന്റെ ആശ്വാസം… I LOVE YOU വിനൂ….

സെറ്റർ ധരിച്ച് പ്രഭാതത്തിൽ നടക്കാനിറങ്ങിയവരെ പിന്നിലാക്കിക്കൊണ്ട് ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് കുതിക്കുന്നത്‌ നിറകണ്ണുകളോടെ അവൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു… ഓരോ വളവുകളും വീശി എടുക്കുമ്പോൾ അവൾ അവനോട് കൂടുതൽ ചേർന്നിരുന്നു..

“ദീപാ.. നിനക്കെന്നെ ഒരുപാടിഷ്ടാണല്ലേ” നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ തുടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ വളവു തിരിഞ്ഞു വന്ന ഒരു ടിപ്പർ ബുള്ളറ്റിൽ ഇടിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു..

“അമ്മേ.. ” ഒരു നിലവിളിയോടെ അവൾ റോഡിലേക്ക് തെറിച്ചുവീഴുന്നത് പാതി മറയുന്ന ബോധത്തിലും അവൻ കണ്ടു..

മുഖത്ത് ശക്തിയിൽ വെള്ളത്തുള്ളികൾ പതിച്ചപ്പോൾ വിനുവിന്റെ കൺപോളകൾ മെല്ലെ തുറന്നു.. ചോരയിൽ പൊതിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ദീപയെ സ്ട്രെച്ചറിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അവന്റെ കണ്ണുകളിലുടക്കി..

വിറയാർന്ന കൈകളാൽ അവളുടെ കൈകളെ അവൻ മുറുകെ പിടിച്ചു

“നിങ്ങളാരാ.. ഒന്നു മാറിനിൽക്കൂ..”

ഒരു സിസ്റ്റർ അവനെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.

വിറക്കുന്ന നേരിയ സ്വരത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.. “ഞാൻ അവളുടെ എല്ലാമെല്ലാമാണ് , എനിക്കായി ജീവിച്ചവൾ , എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഞാൻ വിളിക്കുന്ന പെണ്ണ്… ‘നീയില്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ല പൊന്നേ..”

കരഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള അവന്റെ ചിലമ്പിച്ച ആ വാക്കുകൾ അവൾക്കു കേൾക്കാമായിരുന്നു.. ആ വേദനയിലും അവൾ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സ്നേഹത്തിന്റെ സുഖമുള്ള പുഞ്ചിരി…

രചന : – Anandhu Raghavan‎..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *